Ik vluchtte midden in de nacht met mijn kinderen weg van mijn man, die ons jarenlang mishandelde. In mijn wanhoop zocht ik hulp bij mijn beste vriendin Sanne, maar haar man Bas weigerde ons binnen te laten. Op de koude trap van hun flatgebouw, met mijn kinderen dicht tegen me aan, voelde ik me gebroken maar vastbesloten om nooit meer terug te gaan.
Mijn leven veranderde op het moment dat mijn driejarige zoon de deur voor de politie opendeed. In deze emotionele vertelling neem ik je mee door de angst, het schuldgevoel en de hoop die ons pad naar vrijheid kenmerkten. Ik deel mijn verhaal om anderen te laten weten dat ontsnappen mogelijk is, zelfs als alles verloren lijkt.
Mijn jeugd werd getekend door de stilte na het geweld, het breken van glas en de schreeuw die de nacht doorsneed. Ik groeide op in de schaduw van mijn vaders hand en mijn moeders zwijgen, worstelend om de kracht te vinden om te vergeven. Nu, na alles, vraag ik me af – kun je ooit vergeten wat je heeft gebroken?
Mijn naam is Lotte en dit is het verhaal van de nacht waarop mijn vierjarige zoon Daan onze redder werd. Jarenlang leefde ik in angst voor mijn man, tot die ene stormachtige nacht in ons huis in Zaandam. Dit is een verhaal over angst, hoop en de onverwachte kracht die je vindt als alles verloren lijkt.