Ik wil na dertig jaar ons huis verkopen om van ons pensioen te genieten, maar mijn vrouw zegt dat ik daarmee ook haar thuis verkoop
De makelaar had zijn schoenen uitgetrokken. Dat vond mijn vrouw achteraf misschien nog wel het ergste. Dat er een vreemde op zijn sokken door onze slaapkamer was gelopen om te bekijken wat ons huis kon opbrengen, terwijl zij bij de tandarts zat.
Ik had gezegd dat er iemand kwam kijken naar de waarde. Dat had ik echt gezegd. Alleen ergens tussen het afruimen en het journaal door, en toen Marijke vroeg of dat nou al nodig was, had ik gemompeld dat informatie inwinnen geen kwaad kon.
Ik wist dus best dat ze niet had ingestemd.
We wonen hier eenendertig jaar. Een vrijstaand huis in een dorp buiten Zutphen, met een tuin die op de foto’s kleiner lijkt dan hij is. Ik ben achtenzestig, Marijke zevenenzestig. Sinds afgelopen najaar werken we allebei niet meer. Ik zat in de installatietechniek, zij heeft jarenlang in een bloemenzaak gestaan.
We hebben altijd gezegd dat we na ons pensioen meer op pad zouden gaan. Fietsen in Duitsland, een paar dagen naar vrienden, gewoon op dinsdag besluiten dat je ergens gaat lunchen zonder naar de klok te kijken.
Tot nu toe ben ik vooral naar de bouwmarkt geweest.
Eerst lekte de dakgoot boven de bijkeuken. Daarna moest een deel van de schutting worden vervangen. Het gras groeit, de heg groeit, tussen de tegels groeit ook van alles. Als het een droge dag is, denk ik niet meer: lekker weer om te fietsen. Ik denk: dan kan ik eindelijk die kozijnen doen.
Marijke zegt dat ik mezelf dat opleg. Dat het best een keer kan wachten.
Maar als iets eenmaal begint te rotten, wordt het niet goedkoper doordat ik er niet naar kijk.
We hebben nog maar een kleine hypotheek. Met onze pensioenen redden we het goed, zolang er geen gekke dingen gebeuren. Toch zit het grootste deel van wat we hebben in bakstenen. De makelaar noemde een bedrag waar ik even stil van werd.
Marijke ook, toen ik het vertelde. Alleen niet op dezelfde manier.
‘Je hebt dus al zitten uitrekenen wat dit allemaal waard is.’
‘Dat is toch niet verkeerd?’
Ze stond de vaatwasser in te ruimen. Ze haalde een bord er weer uit dat er gewoon goed in stond.
‘Nee, natuurlijk niet. Jij bent verstandig en ik doe moeilijk.’
Dat had ik niet gezegd. Ik had het waarschijnlijk wel laten merken.
Ik wil een modern appartement in Zutphen. Een lift, een balkon, goede isolatie. Naar de markt kunnen lopen. Onze vrienden Henk en Els wonen er ook, net als twee oud-collega’s met wie ik vroeger vaker afsprak. Nu moet alles gepland, en ’s avonds rijden we steeds minder graag.
Ik heb Marijke woningen laten zien op de iPad. Zij keek eerst nog mee. Daarna begon ze op details te letten die ik onredelijk vond. Een balkon op het noorden, geen raam in de badkamer, een keuken die je vanuit de bank zag.
‘Er is altijd iets,’ zei ik.
‘Ja. Omdat ik daar moet wonen.’
Dat was een terecht antwoord. Ik werd er toch kwaad om.
Voor haar is dit niet alleen een groot huis met werk eraan. Dit is waar onze zoon zijn eerste vriendinnetje mee naartoe nam. Waar onze dochter met een gebroken relatie een winter op zolder heeft gewoond. In de deurpost van de berging staan nog potloodstreepjes van hun lengtes.
Ik heb die streepjes zelf gezet. Soms doet Marijke alsof ik alleen de rekening van de verf onthouden heb.
Wat ik mis, zegt ze, is dat de kinderen hier altijd terechtkunnen. Niet op een slaapbank tussen onze wasrekken, maar echt thuiskomen.
Onze zoon woont in Eindhoven en komt ongeveer eens in de zes weken. Onze dochter woont dichterbij, met haar gezin, maar slaapt hier bijna nooit. Ik heb dat tijdens een ruzie hardop opgeteld.
Daar schaam ik me nu voor. Alsof je het bestaansrecht van een kinderkamer kunt bepalen aan de hand van het aantal overnachtingen.
Met Pasen heeft Marijke het aan tafel verteld. Niet gemeen, maar wel met die zin: ‘Jullie vader wil hier weg.’
Onze zoon zei dat kleiner wonen hem verstandig leek. Onze dochter keek meteen naar haar moeder en zei dat we geen overhaaste beslissingen moesten nemen.
Binnen vijf minuten zaten we allemaal in een kamp waar niemand om had gevraagd.
Later hielp onze dochter me met de tuinstoelen.
‘Ik snap je wel, pap,’ zei ze. ‘Maar ik vind het zelf ook naar.’
Ik heb haar gevraagd of ze wist wanneer ze voor het laatst boven was geweest. Ze keek me aan en liep met twee kussens naar binnen. Dat was weer zo’n opmerking waar ik niets mee won.
Er zijn trouwens genoeg appartementen die helemaal geen grote financiële vooruitgang betekenen. Dat moet ik er eerlijk bij zeggen. Aankoopkosten, verhuizen, een andere vloer, maandelijkse VvE-bijdragen. Ik had in mijn eerste berekening nogal ruim gerekend met wat ons huis opleverde en nogal zuinig met wat een nieuwe woning kostte.
Marijke vond dat natuurlijk onmiddellijk.
Toch blijft er bij een kleinere woning waarschijnlijk geld over. Genoeg om minder te hoeven nadenken over een nieuwe cv-ketel of een vakantie. Voor mij betekent dat rust. Voor haar betekent ons huis juist rust.
Vorige maand ging het mis tijdens het eten. Ik had de hele middag mos uit het gazon gehaald en mijn rug deed pijn. Marijke begon over een familiebarbecue in augustus.
Ik zei dat ik geen zin had om nog tien jaar terreinbeheerder te spelen zodat iedereen drie keer per jaar gezellig kon langskomen.
Ze legde haar bestek neer.
‘Dan huur je een tuinman in. Maar ik ga hier niet weg.’
We hebben die avond voor het eerst uitgesproken dat we niet zo ons hele pensioen door willen. Niet iedere woning die ik laat zien afkeuren. Niet iedere klus gebruiken als bewijs dat we moeten vertrekken. Voor het einde van de zomer moeten we samen iets hebben bedacht, hebben we afgesproken.
Er ligt nu een offerte voor tuinonderhoud. Die vind ik duur. Marijke heeft gevraagd of ik twee bezichtigingen wil regelen, zonder meteen de makelaar voor ons eigen huis te bellen.
Ze zei er wel bij dat meegaan niet betekent dat ze wil verhuizen.
Aanstaande donderdag bekijken we een appartement met twee slaapkamers. Daarna heeft ze haar zus beloofd om samen de gordijnen voor onze woonkamer uit te zoeken. Die afspraak stond al, zegt ze.
Ik heb nog niet gevraagd of ze die wil afzeggen.