Hij wilde de rekening precies doormidden delen, maar zijn eten kostte bijna twee keer zoveel als het mijne

Ik had die avond zelfs nog contant geld uit een andere tas gehaald. Twee briefjes van twintig, een tientje en wat muntgeld. Niet omdat ik dacht dat het restaurant geen pin had, maar omdat ik het prettig vind om op een eerste date zonder gedoe mijn eigen eten te kunnen betalen.

Achteraf vond ik dat bijna grappig. Dat ik vooraf zo bezig was geweest met voorkomen dat er een ongemakkelijke situatie zou ontstaan.

Ik ben 52, werk bij een opticien in Amersfoort en woon sinds mijn scheiding alleen. Geen verdrietig verhaal verder. Mijn ex en ik kunnen inmiddels prima samen koffie drinken als er iets geregeld moet worden. Maar daten vind ik nog steeds iets waar andere mensen kennelijk handigheid in hebben en ik niet.

Met Erik had ik ruim twee weken geappt. Hij was 55, werkte in de ICT en stuurde geen hartjes na drie berichten. Dat beviel me. Hij vroeg hoe mijn dag was geweest en onthield dat ik op zaterdag werkte. We maakten grapjes over de beroerde foto’s op die app. Op zijn eerste foto hield hij een snoek vast. Die had hij op mijn advies weggehaald.

We spraken af bij een restaurant in de binnenstad. Niet overdreven duur, wel met stoffen servetten. Ik was er eerder met een collega geweest.

Hij zat er al toen ik binnenkwam. Ik had mijn fiets verder weg moeten zetten omdat de rekken vol waren en kwam een paar minuten na zeven aan.

‘Ik dacht al,’ zei hij, terwijl hij op zijn horloge keek.

Ik verontschuldigde me en begon iets over mijn fiets. Hij knikte naar de stoel tegenover hem. Misschien was hij zenuwachtig, dacht ik. Ik praat zelf ook weleens onhandig als ik iemand voor het eerst zie.

Hij zag er goed uit. Mooie handen, schoon overhemd, een prettig gezicht. Dat wil ik er toch bij zeggen, want het is makkelijk om achteraf te doen alsof je vanaf het begin al wist dat het niets zou worden.

Dat wist ik niet.

De eerste twintig minuten ging het gewoon. We hadden het over werk, over de weg die alweer openlag, over zijn dochter die in Nijmegen studeerde. Ik vroeg wat ze deed. Daarna hoe hij het vond dat ze uit huis was.

‘Dat hoort erbij,’ zei hij.

Daar bleef het bij. Ik vertelde dat ik het best wennen had gevonden om alleen te wonen, vooral op zondag. Dat ik in het begin soms al om half tien boodschappen ging doen, alleen om even iemand te spreken.

Hij nam een slok van zijn bier.

‘Je moet jezelf wel kunnen vermaken, vind ik.’

Ik lachte een beetje en zei dat dat inmiddels aardig lukte. Vervolgens begon ik over mijn werk. Een klant had die middag drie kwartier brillen gepast en was uiteindelijk vertrokken omdat hij thuis nog een kortingsbon had liggen.

Dat werd een gesprek over mensen die nooit voorbereid zijn. Erik bleek daar nogal last van te hebben.

Toen de bediening kwam, bestelde ik de groentelasagne en bruiswater. Mijn maag doet soms moeilijk met alcohol en de volgende ochtend moest ik vroeg beginnen. Hij nam vooraf garnalen, daarna een entrecote met een supplement voor friet. Later kwam er nog een tweede speciaalbier bij.

Allemaal prima. Ik had de prijzen gezien, mijn keuze gemaakt en verder dacht ik niet over geld na.

Wat me wel begon op te vallen, was dat ik hard werkte om het gesprek een beetje prettig te houden. Als ik iets vertelde, kwam er vaak een oordeel in plaats van een vraag.

Mijn zus paste een dag per week op haar kleinzoon.

‘Daar zou ik dus niet aan beginnen. Dan kunnen die ouders zelf minder werken.’

Een collega was langdurig ziek.

‘Tegenwoordig zit iedereen thuis.’

Ik zei dat ze behandeld werd voor borstkanker.

‘Ja, dát is natuurlijk wat anders.’

Hij keek even naar mijn bord en vroeg of het lekker was. Ik zei van wel. Het was ook lekker, al was de rand wat hard geworden.

Misschien klinkt dit alsof hij alleen maar onaardig zat te doen. Zo was het niet. Hij vertelde ook enthousiast over een wandelvakantie en liet me een foto zien van een pad langs een berghelling. Daar moest ik om lachen, want hij had eerder beweerd hoogtevrees te hebben. Even was de spanning weg.

Bij de koffie begon hij over gelijkwaardigheid in relaties. Hij vond dat vrouwen daar vaak selectief in waren.

‘Wel een eigen inkomen, maar ondertussen verwachten dat een man alles regelt.’

Ik zei dat ik mijn eigen boormachine had en ook wist hoe die werkte. Het was bedoeld als grapje.

‘Daar gaat het niet om,’ zei hij. ‘Het gaat om het principe.’

Toen de rekening kwam, pakte hij die meteen op. Hij keek naar het eindbedrag, deelde het op zijn telefoon door twee en draaide het scherm naar me toe.

Ik dacht eerst dat hij alleen even wilde laten zien hoeveel het samen was.

‘Ik betaal gewoon mijn eigen deel,’ zei ik.

‘Nee, we doen ieder de helft. Dat is wel zo gelijkwaardig.’

Ik keek naar het bonnetje. Mijn lasagne, water en koffie kwamen samen op iets meer dan dertig euro. Zijn deel was ruim boven de vijftig.

‘Maar jij hebt een voorgerecht gehad. En die bieren en de biefstuk.’

Hij legde zijn telefoon neer.

‘Ik ga op een date niet ieder drankje zitten uitrekenen. Dat vind ik echt zo’n afknapper.’

Daar zat ik dan, met mijn tas al op schoot. Ik voelde mijn gezicht warm worden. Niet vanwege die tien of twaalf euro extra. Ik kon het betalen. Maar ik had geen zin om tegenover een vrijwel vreemde man te moeten verdedigen dat mijn voorstel ook redelijk was.

‘Ik verwacht niet dat jij iets voor mij betaalt,’ zei ik. ‘Dat zeg ik toch juist?’

Hij zuchtte. De serveerster kwam met het pinapparaat en ik schoof mijn pas erin voordat ik goed had besloten wat ik wilde doen.

Dus ja, ik betaalde de helft.

Buiten vroeg hij waar mijn fiets stond. Ik wees de straat in.

‘Volgende keer misschien ergens wat eenvoudiger eten,’ zei hij. ‘Dan hebben we dit ook niet.’

Ik zei dat ik niet dacht dat er een volgende keer kwam. Het klonk botter dan ik had bedoeld.

Hij keek verbaasd en vroeg of dat serieus om de rekening was.

Ik zei: ‘Niet alleen.’ Meer kreeg ik er op dat moment niet uit.

Thuis heb ik mijn vriendin Marieke gebeld. Zij werd meteen boos namens mij. Dat hielp even, maar ik merkte dat ik hem toch ging verdedigen. Hij had misschien slechte ervaringen gehad. Misschien had hij ook gewoon een rotdag.

‘Dat kan,’ zei ze. ‘Maar jij was toch ook op die date?’

De volgende ochtend stond er een bericht van hem. Hij vond het jammer dat ik zo op geld gericht was. Ik heb drie antwoorden getypt en weer gewist. Uiteindelijk stuurde ik dat ik aandacht en soepelheid belangrijk vond, en dat ik die avond geen klik had gevoeld.

Daarna heb ik de app een paar dagen niet geopend. Niet verwijderd, ook geen groot besluit genomen. Ik moest zaterdag gewoon werken. Er lag nog een bril klaar waarvan het montuur scheef was binnengekomen, en de eerste klant stond om negen uur al voor de deur.