Toen ik voor het eerst bloed op mijn trui vond, druppelend uit de bek van Saartje, wist ik dat ik niet meer kon vluchten voor de realiteit.
Ik dacht dat ik na mijn scheiding nooit meer iemand dichtbij zou laten, tot Saartje mijn leven binnenkwam. Door haar moest ik mijn flat verlaten, contact zoeken met mijn dochter en voor het eerst hulp vragen voor mijn depressie. Elke dag ruikt mijn huis nog naar natte hond, maar ik voel me eindelijk weer een beetje mens.