Dertig jaar vriendschap staat op het spel. Wanneer een beste vriend zijn nieuwe politieke ambitie belangrijker vindt dan een cruciaal jubileum, ontstaat er een pijnlijke kloof. Is het egoïstisch om loyaliteit te eisen, of is het respectloos om iemand te laten vallen die simpelweg wil groeien?
Een vriendschap van veertig jaar staat op het spel door een plotselinge keuze voor zingeving. Is het egoïstisch om je eigen geluk boven een levenslange loyaliteit te stellen, of is vasthouden aan oude routines juist verstikkend?
Dertig jaar lang waren ze onafscheidelijk, maar nu is de vriendschap plotseling veranderd in een pijnlijke eenrichtingsweg. Kan een nieuwe passie echt zwaarder wegen dan decennia aan loyaliteit, of is zelfontplooiing hier gewoon een excuus om dierbaren in de steek te laten?