Maandagochtend trok ik haastig de riem aan bij Sam, mijn bonte kruising die ik nog geen maand eerder impulsief uit het asiel haalde. De kou prikte in mijn gezicht, grauwe lucht boven het hondenveldje, en ineens gleed Sam uit – door het dunne ijs, spartelend in het ijskoude water. Mijn handen trilden, want als ik hem niet kon redden, wist ik niet wat er van mijzelf overbleef.