Een dochter in nood die nergens anders heen kan, tegenover een moeder die eindelijk haar broodnodige rust heeft gevonden. Wanneer de grens tussen hulpvaardigheid en zelfopoffering vervaagt, ontstaat er een onmogelijke strijd tussen moederliefde en mentale overleving. Is het egoïstisch om je eigen rust te bewaken als je kind alles kwijt is?