Toen Max voor het eerst bloed op de vloer achterliet, wist ik dat er geen weg meer terug was. Terwijl de regen langs het raam tikte, hoorde ik mijn moeders stem in mijn hoofd: ‘Jij bent míjn dochter, geen andermans zorgverlener!’ Maar Max – die nerveuze, onstuimige bastaard – dwong me keuzes te maken waarvan ik niet wist dat ik ertoe in staat was, zelfs als dat betekende dat ik mijn moeder misschien definitief zou verliezen.