Na dertig jaar huwelijk verliet mijn man me plotseling voor een jongere vrouw. De pijn werd nog dieper toen onze volwassen zonen onverwacht partij kozen. In dit verhaal neem ik je mee in mijn worsteling, het verraad en de zoektocht naar mezelf.
Op een gewone dinsdagochtend, tussen het smeren van boterhammen en het zoeken naar gymspullen, besloot ik mijn huwelijk te beëindigen. Ik dacht altijd dat ik voor mijn zoon en mezelf zou blijven vechten voor ons gezin, maar de eenzaamheid en teleurstelling werden te groot. Dit is het verhaal van mijn verdriet, mijn kracht en de onverwachte moed die ik in mezelf vond.
Mijn vrouw en ik kregen zes maanden geleden ons eerste kind. Sindsdien is alles veranderd: haar frustratie over het moederschap groeit, terwijl ik wanhopig probeer ons gezin bij elkaar te houden. Toen ik voorstelde om van rol te wisselen, barstte de bom.
Ik dacht altijd dat familie boven alles stond, tot ik besloot het huis van mijn moeder aan mijn oudste kleinzoon te geven. Mijn goede bedoelingen veranderden in een storm van ruzies en verwijten. Nu vraag ik me af of liefde genoeg is om de wonden te helen die ik heb veroorzaakt.
Mijn naam is Bas van Dijk, en ik heb mijn moeder vijfentwintig jaar niet gezien. Elke week zat ik in hetzelfde eetcafé, wetend dat de vrouw die daar serveerde mijn moeder was, maar ik durfde haar nooit te benaderen. Tot die ene dag waarop ik eindelijk de moed vond om haar aan te spreken, en alles veranderde.
