Vanochtend stond ik op het hondenuitlaatveldje, in de stromende regen, terwijl Boet plotseling begon te piepen en met zijn pootje bleef schrapen aan mijn jaszak. Op dat moment voelde ik de spanning in mijn borst, want ik wist wat er op het spel stond: als ik hem nu losliet, zou hij misschien de straat op rennen, net nadat een buurvrouw had geklaagd over zijn geblaf. Door Boet werd ik gedwongen mijn grenzen te verleggen, drie zware keuzes te maken en uiteindelijk mezelf opnieuw uit te vinden.