Toen ik Bram, mijn onstuimige bruine labrador, die avond kletsnat en bloedend uit de struiken trok, had ik geen idee dat hij mijn leven zou veranderen. Zijn komst viel samen met het diepste dal van mijn depressie, waarin ik mezelf bijna volledig had verloren. Bram dwong me om keuzes te maken die ik nooit voor mogelijk had gehouden: ontslag nemen, opnieuw contact zoeken met mijn vader en eindelijk hulp vragen bij de huisarts, terwijl de kille regen tegen de ramen sloeg en de geur van natte hond nog dagen in mijn kleine flat bleef hangen.