Sinds Henk met pensioen is, regelt hij ons maandelijkse etentje niet meer. Ik heb achter zijn rug om toch iedereen uitgenodigd
Ik had zeven mensen gevraagd of ze de negentiende konden en tegen Henk alleen gezegd dat hij dan geen boodschappen hoefde te doen. Dat laatste kwam er bij het koffiezetten uit. Ik had de hele ochtend gezocht naar een moment om het te vertellen en toen ik het eindelijk deed, begon ik dus over boodschappen.
Hij deed het deurtje van het keukenkastje dicht.
‘Hier?’
‘Ja, maar ik doe alles.’
‘Dat vroeg ik niet.’
Henk is 63 en sinds oktober met pensioen. Iets eerder dan gepland, omdat het kon als we een tijdje wat zuiniger zouden doen. Ik ben 62 en werk nog drie dagen bij een opticien in Deventer. Op mijn vrije donderdag haalt hij me soms op voor koffie in de stad. Dat doet hij uit zichzelf. Ik zeg het er maar bij, want toen ik mijn zus hierover belde, vroeg ze of hij sinds zijn pensioen de hele dag in zijn stoel zat. Dat is het dus helemaal niet.
Ons etentje begon toen de kinderen nog klein waren. We waren met vier stellen en aten om de beurt bij iemand thuis. Inmiddels is Els gescheiden en komt ze alleen, en is er ook een tijd geweest dat we vaker bij de Griek zaten dan bij iemand aan tafel. Maar één zaterdag in de maand zagen we elkaar. Henk stuurde meestal al op zondag een appje over de volgende keer. Als niemand op een datum kon, belde hij. Als we bij Kees en Marjan aten en zij niet genoeg stoelen hadden, reden er twee klapstoelen met ons mee. Ik vond dat allemaal vrij normaal. Ik stond zelf ook regelmatig op vrijdagavond voor acht man aardappels te schillen.
In november zei Henk na het afruimen dat hij het regelen aan iemand anders overliet. Ik weet nog dat Kees met een theelepeltje tegen zijn glas tikte en zei: ‘Nou jongens, wie wil er voorzitter worden?’ We lachten. Henk ook, volgens mij. Ik dacht in ieder geval dat hij lachte.
De maand erop zette Marjan drie data in de app. Op de eerste kon ik niet, op de tweede paste zij zelf op en over de derde kwam zoveel heen en weer dat ik op een gegeven moment dacht dat het rond was. Ik heb die zaterdag om halfvier nog bij Henk geïnformeerd hoe laat we bij Marjan moesten zijn. Hij wist van niks. We hebben met z’n tweeën een diepvriespizza gegeten terwijl op televisie een man een halfuur lang uitlegde hoe je een vijver aanlegt.
In januari stuurde Kees: ‘We kunnen het gewoon niet zonder jou, Henk.’ Met zo’n duimpje erachter. Ik dacht echt dat Henk daar gevoelig voor zou zijn. Hij legde zijn telefoon naast zijn bord en zei: ‘Hij kan ook gewoon zeggen: zaterdag om zes uur bij mij.’
Ik heb later gezegd dat ik dat nogal kinderachtig vond. Daar werd hij kwaad om. Hij noemde die keer dat hij voor de Griek eerst acht antwoorden had opgehaald en daarna weer moest bellen omdat twee mensen op het laatste moment toch niet wilden. Ik wist nog wel dat we die avond lekker gegeten hadden. Van die telefoontjes wist ik niks.
Wat ik niet goed kreeg uitgelegd, was dat ik die mensen tegenwoordig bijna nergens anders meer tegenkom. Onze dochter woont in Zwolle. Op mijn werk is het gezellig, maar als ik om zes uur de deur achter me dichttrek, zie ik mijn collega’s pas weer als ik dienst heb. Toen ik vorig jaar mijn pols brak, stond Els op dinsdagochtend met een tas brood en soep voor de deur. Ik had haar niet eens verteld dat ik thuis was. Ze had het van Henk. Ik weet ook wel dat Els niet ophoudt te bestaan omdat we een maand niet samen eten. Toch was het eind februari en had ik haar sinds november één keer gezien, bij de fietsenmaker.
Ik heb haar als eerste apart geappt over de negentiende. Daarna de anderen, ook apart. Dat deed ik expres. Als ik het in de groep zou zetten, zou Henk het zien voor ik wist of er überhaupt iemand kwam. Zo legde ik het mezelf uit. Tegen Marjan schreef ik zelfs: ‘Bij ons kan gewoon.’ Ze bood nog aan om het bij haar thuis te doen, maar dan moest ik weer aan iedereen een ander adres doorgeven. Ik had het eindelijk rond en wilde er vanaf zijn.
Henk wilde dat ik diezelfde avond liet weten dat het niet hier kon. Ik zei dat hij dan maar boven moest gaan zitten als hij zo graag rust wilde. Hij trok zijn bril af en begon de glazen schoon te maken met de zoom van zijn trui. Pas toen ik hem zo zag staan, hoorde ik eigenlijk wat ik had gezegd.
Ik heb Marjan gebeld. Het kon nog bij haar, maar wel een week later, en toen konden Els en Kees niet. Henk is meegegaan. Hij heeft geloof ik drie kwartier met Marjan over haar nieuwe fiets gepraat. Ik had op weg ernaartoe bijna gevraagd of hij wel echt mee wilde, maar ik was bang dat hij alsnog nee zou zeggen.
Er staat nu weer een bericht in de groepsapp, dit keer van Els. Ze wil volgende zondag in de stad koffie drinken. Ze heeft er een tijd en een café bij gezet. Ik heb meteen gezegd dat ik kom. Henk heeft het bericht gelezen, zag ik. Toen hij net vroeg of ik nog iets nodig had van de supermarkt, moest ik me inhouden om hem niet meteen ook een antwoord aan Els te vragen.