Dertig jaar hield ik ons huis overeind terwijl mijn man in het buitenland werkte. Nu hij met pensioen is, wil hij het zonder mij verkopen
De makelaar wist dat onze badkamer uit 1998 kwam. Hij wist ook dat het dak aan de achterzijde een keer gerepareerd was. Alleen wist ik niet dat er een makelaar zou komen.
Ik stond in mijn oude vest bij de voordeur. Achter me riep Henk dat de koffie bijna klaar was.
‘Ik zou toch alleen even komen kijken?’ zei de man, toen hij mijn gezicht zag.
Dat was in februari. Inmiddels is het mei en staan onze verhuisdozen nog altijd ongebruikt op zolder. Henk had ze alvast meegenomen van de bouwmarkt.
Ik ben vijfenzestig, Henk zevenenzestig. We wonen ruim dertig jaar in hetzelfde huis in Baflo. Een groot huis, inderdaad. Vier slaapkamers, een diepe tuin en een bijkeuken waar altijd meer rommel ligt dan we willen toegeven. Onze drie kinderen zijn allang weg. De jongste is negenentwintig.
Henk werkte als ingenieur en zat regelmatig weken in het buitenland. Soms belde hij vanuit een hotel terwijl ik met een ziek kind op schoot zat. Hij vroeg altijd hoe het ging. Meestal zei ik goed, want wat moest hij eraan doen vanuit Singapore?
We hadden die verdeling samen gekozen. Dat zegt hij nu vaak, en het klopt ook. Ik wilde thuis zijn toen de kinderen klein waren. Alleen bleef ik het daarna ook doen. Er kwam steeds iets tussen: zijn volgende project, mijn moeder die hulp nodig had, een kind dat vastliep met zijn opleiding.
Ik heb nooit gedacht dat Henk niets bijdroeg. Dankzij zijn salaris hoefden we niet wakker te liggen van iedere rekening. Als hij thuiskwam, kookte hij soms uitgebreid en ging hij met de kinderen op pad. Hij vergat dan alleen dat er maandag gymspullen mee moesten.
Sinds zijn pensioen, anderhalf jaar geleden, is hij niet meer weggegaan.
De eerste weken vond ik dat fijn. Samen lunchen, geen vluchten die vertraagd waren. Maar langzamerhand werd alles een project.
Mijn kruiden stonden verkeerd. De indeling van de schuur was onlogisch. De tuinman die tweemaal per jaar kwam, was volgens hem weggegooid geld.
‘Nu heb ik eindelijk tijd om het goed aan te pakken,’ zei hij.
Ik vroeg of het daarvoor dan verkeerd was geweest.
‘Dat zeg ik toch niet.’
Hij bedoelde waarschijnlijk de tuin. Ik hoorde ons hele leven.
Er waren ook kleinere dingen. Ik ging op dinsdag wandelen met Jannie. Henk plande dan een bezoek aan de tegelzaak, want op dinsdag was het rustig. Als ik zei dat ik niet kon, keek hij verbaasd.
‘Dat wandelen kan toch een andere keer?’
Ik liet het twee keer schieten. De derde keer ging Jannie met iemand anders. Daar was ik bozer over dan redelijk was.
In januari schreef ik me in voor een cursus druktechniek in Winsum. Gewoon één ochtend in de week. Henk vroeg wat we dan met de lunch deden. Hij lachte erbij, maar ik heb die hele ochtend aan die vraag gedacht.
De makelaar kwam dus niet helemaal uit het niets. Achteraf waren er opmerkingen geweest over gelijkvloers wonen en de stookkosten. Ik had gezegd dat ik voorlopig nergens heen wilde. Daarna had Henk er niet meer over gepraat.
Ik dacht dat het onderwerp klaar was. Hij dacht blijkbaar dat hij mij eerst iets aantrekkelijks moest kunnen laten zien.
Er was een appartement in een nieuwbouwcomplex in het centrum van Assen. Bijna klaar, lift, balkon, winkels dichtbij. Hij had tekeningen op zijn laptop, een overzicht van de maandlasten en een berekening van wat ons huis ongeveer zou opleveren.
Al maanden was hij ermee bezig.
‘Je hebt zelfs onze spullen ingetekend,’ zei ik.
‘Dan kun je zien dat het past.’
Mijn grote tafel paste niet. Daar stond een kleiner rechthoekje voor in de plaats.
Ik heb gehuild nadat de makelaar weg was. Henk bleef tegenover me zitten met zijn handen om zijn koffiekop.
‘Ik ben hier ook alleen geweest, hoor,’ zei hij uiteindelijk. ‘Jij hebt tenminste nog mensen in het dorp.’
Ik vond dat op dat moment zo’n oneerlijke opmerking dat ik opstond. Hij was degene geweest die steeds vertrok. Maar later moest ik denken aan zijn telefoontjes uit die hotelkamers. Ik had weleens expres niet opgenomen omdat ik eindelijk zat.
Een week of drie later kwam het appartement weer ter sprake. Ik dacht dat hij wilde vragen of ik mee ging kijken.
‘Ze zijn akkoord met mijn voorstel,’ zei hij. ‘Die laatste prijs heb ik geaccepteerd.’
Ik vroeg welk voorstel.
Hij had onderhandeld over een appartement dat nog beschikbaar was. Over de prijs, de parkeerplaats, wat er nog aan de afwerking kon veranderen. Hij had per mail akkoord gegeven.
‘We moeten natuurlijk nog samen tekenen.’
Alsof mijn handtekening het enige was dat ontbrak.
Ik heb zelf naar de verkopend makelaar gebeld. Met een trillende stem gezegd dat ik nergens mee had ingestemd. Er lag nog geen door ons getekende koopovereenkomst. De verdere afhandeling is stilgezet. Henk noemt dat nog steeds ‘die toestand met dat telefoontje’.
Die avond zei ik dat ik dit huis niet zou laten verkopen. Dat ik hier dertig jaar alles had opgevangen en dat hij dat niet zomaar kon uitwissen.
‘Moeten we hier dan blijven wonen om te bewijzen dat jij het zwaar hebt gehad?’ vroeg hij.
Ik heb hem uitgescholden. Niet eens bijzonder origineel. Daarna sliep ik in de logeerkamer, waar de verwarming tikte en het dekbed te dun was.
Het vervelende is dat ik niet zeker weet of ik hier wil blijven.
De trap wordt niet makkelijker. Vorige winter stond er water in de kelder. Als Henk zegt dat hij geen zin heeft om op zijn vijfenzeventigste nog offertes voor voegwerk op te vragen, begrijp ik hem best.
Maar ik krijg mezelf niet zover om enthousiast naar een plattegrond te kijken die hij zonder mij heeft uitgezocht.
Onze dochter belde. Ze zei eerst dat haar vader onmogelijk bezig was geweest. Daarna vroeg ze voorzichtig of ik het huis misschien nodig had om niet te hoeven nadenken over wat ik zelf wilde. Ik heb gezegd dat ze makkelijk praten had vanuit haar huurflat. Daar heb ik later mijn excuses voor aangeboden.
Volgende week gaan Henk en ik voor de tweede keer naar een relatietherapeut. De eerste keer heeft hij meer gehuild dan ik. Dat had ik niet verwacht en ik wist ook niet goed wat ik ermee moest.
Het appartement in Assen laten we voorlopig liggen. Ons huis staat niet te koop. Verder is er weinig besloten.
Morgenochtend ga ik naar mijn cursus. Henk heeft gevraagd of ik daarna mee wil naar een kleinere woning hier in de buurt, alleen om te kijken. Ik heb gezegd dat ik eerst met de anderen koffie drink en dat ik niet weet hoe laat ik thuis ben.
Hij heeft het adres op het aanrecht gelegd. Ik heb het nog niet opgezocht.