Op mijn 55ste kreeg ik eindelijk de baan die ik wilde. Mijn man wil vooral ons oude leven terug

Het bonnetje van de taxi heb ik niet gedeclareerd. Zesenveertig euro tachtig. Het zit nog in het zijvak van mijn werktas, inmiddels bijna onleesbaar.

Mijn werkgever had het waarschijnlijk gewoon vergoed. Maar dan had ik moeten uitleggen waarom ik die ochtend niet over onze auto kon beschikken. Ik kon moeilijk zeggen dat mijn man hem expres had meegenomen omdat hij vond dat ik te veel werkte.

Of expres. Daar blijven we op vastlopen. Volgens Erik maak ik er iets van wat het niet was.

We zijn allebei vijfenvijftig. Onze dochter woont sinds drie jaar samen en onze zoon heeft afgelopen zomer een appartementje gevonden. Geen groot huis meer vol schoenen en opladers en mensen die ineens nog moesten eten. Eerst vond ik het vreemd. Daarna heerlijk.

Erik ook. Vrijdagavond iets halen bij de Chinees, zaterdag naar de markt, een beetje rommelen in de tuin. We konden eindelijk zomaar ergens koffie gaan drinken zonder op de klok te kijken.

Alleen was die vrije tijd niet helemaal hetzelfde verdeeld.

Ik werkte vierentwintig uur op de planning van een schoonmaakbedrijf. Op mijn vrije dagen deed ik de boodschappen, de was, de badkamer, afspraken met de cv-monteur. Gewoon, zoals dat gegroeid was. Erik werkte fulltime in een technisch magazijn en deed het zwaardere tuinwerk en klusjes.

Ik vond die verdeling toen niet oneerlijk. Dat zeg ik erbij, omdat het nu soms lijkt alsof ik ons hele huwelijk ineens afkeur.

Vorig najaar vroeg mijn manager of ik wilde solliciteren op de functie van teamleider. Zesendertig uur, meer verantwoordelijkheid, een paar grote klanten onder mijn hoede. Ik had al vaker gezegd dat ik zoiets wilde. Meestal met een grapje erachteraan, zodat niemand hoefde te reageren.

Ik ben zonder overleg op gesprek gegaan. Dat vond Erik later vervelend, en daar had hij een punt. Maar ik wist ook dat ik anders eerst thuis wekenlang zou bespreken of het wel handig was, tot de vacature verdwenen was.

Toen ik werd aangenomen, kocht hij bloemen.

‘Kijk jou nou,’ zei hij.

Dat meende hij. Ik wil niet doen alsof hij vanaf het begin tegen me was.

De eerste maanden waren zwaar. Twee medewerkers langdurig ziek, een klant die ontevreden was, een nieuw roosterprogramma. Ik kwam soms om halfzeven thuis en zette na het eten mijn laptop weer open. Zaterdag wilde ik vooral uitslapen.

Erik ging koken. Eerst stuurde hij foto’s van wat er in de pan lag. Daarna stuurde hij alleen nog: hoe laat?

Een keer kwam ik binnen en begon meteen over de handdoeken die muf uit de wasmachine kwamen.

Hij stond aardappels af te gieten.

‘Dan doe je het toch lekker zelf.’

Ik bood mijn excuses aan, maar half. Ik zei ook hoe moe ik was. Alsof hij daar iets aan had, met die hete pan in zijn handen.

Hij miste onze zaterdagen. Niet alleen omdat er gezogen moest worden. Hij wilde samen naar het tuincentrum, bij vrienden langs, fietsen als het droog was. Ik hoorde vooral een man die verlangde naar een schone keuken. Hij hoorde een vrouw die voor iedereen energie had behalve voor hem.

Soms hadden we allebei gelijk.

In februari stelde hij voor dat ik terugging naar achtentwintig uur. Desnoods in mijn oude functie. Financieel kon dat best, zei hij. We hadden het toch goed?

Ik stond yoghurt in een schaaltje te scheppen. Ik herinner me dat ik maar bleef scheppen, tot het bijna over de rand ging.

‘Ik ga niet terug.’

‘Je hoeft niet meteen zo te doen. Ik probeer een oplossing te bedenken.’

‘Een oplossing waarbij alles voor jou weer hetzelfde wordt.’

Daarna aten we zwijgend. De televisie stond aan, veel te hard.

Wat ik hem moeilijk uitgelegd krijg, is hoe prettig het is dat mensen mij om een beslissing vragen. Niet waar de schaar ligt of wat we zondag eten. Ik blijk ergens goed in te zijn wat ik jarenlang alleen een beetje naast de rest deed. Ik ben er soms zelf verbaasd over.

En ja, ik praat er te veel over. Laatst begon ik tijdens het tandenpoetsen nog over een offerte.

Die afspraak was op een donderdag, halfacht in Houten. Een rondgang bij een nieuwe opdrachtgever, samen met mijn manager. Ik zou daarna de opstart begeleiden. Het was mijn eerste grote project.

Onze auto stond genoteerd op de keukenkalender. Ik had het de avond ervoor ook gezegd.

Toen ik beneden kwam, was Erik weg.

Hij nam pas de derde keer op. Hij was met zijn broer naar de bouwmarkt. Ze gingen het lekkende dak van de schuur aanpakken en moesten materiaal ophalen.

‘Maar ik heb die afspraak.’

‘Kun je niet met de bus?’

Ik keek op mijn telefoon. Twee bussen, ruim een uur.

‘Je wist dit.’

Hij zuchtte. Dat maakte me nog bozer dan zijn woorden.

‘Dat dak moet ook een keer. Niet alles kan hier blijven liggen.’

Het lekte al sinds november. Er stond een emmer onder.

Ik bestelde een taxi en belde mijn manager. Onderweg zat ik te huilen zonder geluid. De chauffeur vroeg of de temperatuur goed was. Ik zei ja en schaamde me vreselijk.

Ik was negentien minuten te laat. Niemand deed moeilijk. Ik wel. Ik hoorde mezelf veel te snel praten en raakte een keer de draad kwijt.

Die avond zei Erik dat hij gedacht had dat ik de afspraak kon verzetten, of online kon doen.

‘Maar waarom zou ik dat moeten?’

Hij bleef met zijn duim langs een beschadiging in de tafel wrijven.

Uiteindelijk zei hij: ‘Omdat ik ook weleens wil dat iets van mij voorgaat.’

Dat was tenminste eerlijk. Het was alleen geen antwoord waar ik iets mee kon.

We hebben sindsdien betere avonden gehad. Ook een zondag waarop we bijna alleen maar over dat dak hebben geruzied. Het is trouwens nog steeds niet af; er waren verkeerde platen meegenomen.

Ik heb mijn manager gevraagd hoe andere teamleiders voorkomen dat ze iedere avond doorwerken. Daar had ik eerder naar moeten vragen. Sinds twee weken blijft mijn laptop op woensdag dicht. Eén keer lukte het niet.

Erik heeft voorgesteld om samen een paar dagen weg te gaan. Ik wil dat ook, maar ben bang dat hij daarna opgelucht zal zeggen: zie je wel, dit hebben we nodig. Alsof mijn werk iets is waarvan we samen moeten herstellen.

Gisteren lagen onze agenda’s naast elkaar op tafel. We zochten een weekend waarop we allebei vrij waren. We vonden er een in juni. Hij heeft alvast naar een hotel gekeken. Ik heb gezegd dat ik er vanavond naar zal kijken.