Mijn vrouw wil na veertig jaar zorgen drie dagen de Alpen in. Ik ben bang voor wat er daarna op mijn bord komt

De afschrijving stond tussen de gemeentebelasting en een bestelling bij de tuinwinkel. Zeshonderdvijftig euro. Ik wist meteen waarvoor het was, al had Marijke me niet verteld dat ze ging betalen.

We zaten allebei aan tafel. Zij met de krant, ik met de bankapp. Ik vroeg of dat voor die wandelreis was.

‘Ja,’ zei ze. ‘De aanbetaling moest voor vrijdag binnen zijn.’

Dat woordje moest maakte me kwaad. Alsof het een rekening van de tandarts was waar niets aan te veranderen viel.

Ik ben vijfenzestig, Marijke drieënzestig. Sinds anderhalf jaar zijn we allebei thuis. Ik werkte in de technische dienst van een zorginstelling, zij op de administratie van een scholengemeenschap. We hebben gespaard om eerder te kunnen stoppen. Geen enorm vermogen, maar genoeg als we een beetje opletten.

Ons rijtjeshuis in Deventer is bijna afbetaald. Ik heb de schuur eindelijk opgeruimd. Op dinsdag fietsen we vaak ergens koffie drinken. Tenminste, dat deden we. De laatste weken gaat ze op dinsdag trainen.

Die Alpenreis kwam niet uit de lucht vallen. Dat moet ik eerlijk zeggen.

Jaren geleden, op een camping in Oostenrijk, stonden we bij een bord met wandelroutes. Marijke wilde naar een berghut. De kinderen hadden geen zin en ik vond het te warm. We zijn naar een meer gereden. Zij noemt dat nog weleens. Ik herinner me vooral dat onze zoon wagenziek was en dat we nergens konden parkeren.

Afgelopen winter kwam ze met een brochure. Drie dagen lopen, overnachten in hutten, met een gids en een kleine groep. Geen gletsjers of klimwerk, zei ze, maar wel smalle stukken, losse stenen en flinke hoogteverschillen. Ze liet de foto’s zien alsof ik daar gerust van zou worden.

‘Dat lijkt me nou prachtig.’

Ik zei dat het nogal wat was op onze leeftijd.

‘Daarom wil ik het nu doen.’

Ik dacht eerlijk gezegd dat het zou overwaaien.

Maar er kwamen wandelschoenen. Stokken. Een rugzak die ze met flessen water vulde om aan het gewicht te wennen. Ze liep bij de Sallandse Heuvelrug en ging met een wandelgroep op pad. Bij slecht weer liep ze trappen. Soms kwam ze thuis met rode wangen en ging ze nog voor het douchen vertellen hoeveel kilometer ze had gedaan.

Ik zei dan: ‘Mooi hoor.’

Dat klonk blijkbaar niet zoals zij hoopte.

Mijn bezwaar is niet dat ze plezier heeft zonder mij. Ik ga ook alleen vissen en zij hoeft echt niet overal bij te zitten. Maar als ik mijn enkel verzwik aan de IJssel, kan iemand me met de auto ophalen. Daar zit voor mij verschil in.

Ik heb genoeg mensen gezien die na één ongelukkige val hun gewone leven niet meer terugkregen. Een collega van mij kon na een heupbreuk niet meer terug naar zijn werk. Zijn vrouw duwde hem overal naartoe. Ze deed het zonder klagen, maar zag er na een jaar tien jaar ouder uit.

Dat beeld raak ik niet kwijt.

Toen ik dat thuis zei, keek Marijke me lang aan.

‘Dus jij bent bang dat je voor me moet zorgen.’

‘Onder andere, ja.’

Ik had liever alleen gezegd dat ik bang was haar kwijt te raken. Dat is ook waar. Alleen niet het hele verhaal.

Ik wil niet onze eerste vrije jaren doorbrengen met trapliften regelen en helpen douchen omdat zij per se over een berg moest. Dat klinkt hard. Op papier nog harder dan in mijn hoofd.

Marijke schoof haar stoel naar achteren.

‘Ik heb veertig jaar gezorgd. Voor de kinderen, voor mijn moeder, voor jouw vader. Mag ik nou ook eens iets doen waarvan ik niet vooraf kan garanderen dat iedereen er gerust op is?’

Mijn vader woonde niet bij ons. Dat wilde ik meteen zeggen. Een flauw detail, want zij ging inderdaad vaker met hem naar het ziekenhuis dan ik. Ik kon op mijn werk moeilijk weg, zei ik destijds. Meestal was dat waar. Niet altijd.

Sinds die aanbetaling gaat het niet meer alleen over wandelen.

Ik vind dat je zo’n bedrag niet uitgeeft terwijl je nog midden in een meningsverschil zit. Zij vindt dat ik met ‘we zijn er nog niet uit’ eigenlijk bedoel dat het pas besloten is als zij thuisblijft.

Daar heb ik niet meteen een antwoord op.

Op zondag kwamen onze kinderen eten. Het was niet bedoeld als familieberaad. Ik had lasagne gemaakt en onze dochter Sanne vroeg hoe het trainen ging. Marijke vertelde over de reis. Ik zei dat de reis kennelijk al vaststond.

Daarna ging het snel.

Sanne vond dat haar moeder geen toestemming nodig had. Onze zoon Joris vroeg naar de zwaarte van de route en zei dat hij mijn zorgen begreep. Hij had filmpjes gezien van wandelaars die op een smal pad moesten keren.

‘Dat is misschien een heel andere route,’ zei Marijke.

‘Het blijft een berg,’ zei hij.

Sanne rolde met haar ogen. Marijke begon de tafel af te ruimen terwijl nog niet iedereen klaar was. Ik hielp haar niet. Daar schaam ik me nu voor; op dat moment vond ik dat ze zelf de sfeer had verpest.

Later stuurde ik Joris een bericht dat ik blij was dat tenminste iemand me begreep. Dat had ik beter niet kunnen doen. Nu belt hij apart om te vragen of mam al verstandiger is geworden. Alsof we samen op haar moeten letten.

Vorige week legde Marijke een map naast mijn stoel. Informatie van de reisorganisatie, gegevens van de gids, telefoonnummers van de hutten. Ze had uitgezocht welke reisverzekering bij de tocht paste, inclusief bergsportdekking en hulpverlening. Ze wilde samen de voorwaarden doorlopen en opschrijven wie ze bij vertraging of problemen zou bellen.

Ik heb de map dichtgelaten.

‘Een verzekering komt hier geen boodschappen doen als jij zes weken platligt.’

Ze zei niets. Ze pakte de map en ging boven zitten.

Na een minuut of tien hoorde ik haar aan de telefoon. Niet huilend. Gewoon met iemand praten over een oefentocht. Dat vond ik bijna erger. Beneden zat ik te wachten tot zij terugkwam, terwijl zij kennelijk verder kon met haar avond.

Gisteren heb ik de route toch bekeken. Er staat duidelijk dat je op sommige stukken geen hoogtevrees moet hebben. Marijke heeft dat niet. Ik wel, zelfs op een hoge huishoudtrap.

De reis is over vijf weken. Zij traint door. Ik heb haar nieuwe wandelsokken van het wasrek gehaald en op haar kant van het bed gelegd. Daarna vroeg ik hoe laat ze zaterdag vertrekt voor haar oefentocht.

‘Halfacht. Waarom?’

Ik zei dat ik dan de auto niet voor de hare zou zetten.

Meer hebben we er die avond niet over gezegd.